Framekung : บล็อกคน...อารมณ์แมค

        วันนี้ผมได้รับโทรเลขมาฉบับหนึ่งจากคุณน้าครับ ก่อนที่จะเปิดเทอม ผมใช้ชีวิตปิดเทอม
อยู่กับคุณน้าตลอด ช่วงปลายเดือนเมษายนที่ผ่านมา บริษัทไปรษณีย์ไทย ก็ได้ทำการยกเลิก
การสื่อสารผ่านทางโทรเลข ซึ่งเป็นการส่งข้อความขนาดสั้น ผ่านการเคาะรหัสมอร์ส และไปตี
เป็นอักษรและข้อความไปก่อนที่จะส่งไปตามที่อยู่ผู้รับ

       ก่อนที่จะมีการยกเลิกการใช้โทรเลข ก็ยังเปิดให้ผู้คนได้มีโอกาสได้ส่งข้อความผ่านโทรเลข
จึงถือว่าเป็นโทรเลขฉบับสุดท้ายในชีวิตเลยก็ว่าได้ ซึ่งถ้าเทียบกับเทคโนโลยีปัจจุบัน SMS อาจจะแทน
การทำงานด้วยโทรเลขเลยเสียด้วยซ้ำ (Twitter ก็ด้วย )

ผมค่อยๆฉีกซองด้านหลังครับ
ข้อความที่เขียนไว้ในซองด้านหลัง ค่อนข้างเป็นภาษาคำพูดที่อาจจะแปลกหูเราบ้างครับ
เพราะถือเป็นภาษาที่ดูเก่า เป็นเอกลักษณ์อยู่พอสมควรเลยล่ะ

และข้อความข้างในครับ สังเกตว่าจะสั้นๆได้ใจความ (ตรงกับคอนเซ็ปต์ Twitter อีกแล้ว)

นี่เป็นส่วนหนึ่งของแบบฟอร์มกรอกข้อมูลเพื่อส่งโทรเลขครับ

โทรเลขมี ๒ แบบครับ คือแบบด่วนกับไม่ด่วน ซองโทรเลขจะคล้ายกับจดหมายครับ ก็เป็นดังที่เห็นครับ

ชุดรหัสมอร์ส (Morse code) ที่เป็นรหัสในการสื่อสาร จากการเคาะแล้วตีเป็นตัวอักษรต่างๆ

ของฝากจากไปรษณีย์ที่คุณน้าซื้อไว้ให้ก่อนกลับโคราชครับ น่ารักมากๆ เป็นกระปุกออมสิน
ตู้ไปรษณีย์ที่เป็นยุคสมัยต่างๆครับ จริงๆแล้วมีหลายชุดมาก ที่เห็นในภาพเป็นตู้ไปรษณีย์
รุ่นแรกของประเทศไทยครับ เขาใช้คำว่า "ตู้ทิ้งหนังสือที่ ๑" กับอีกตู้หนึ่งเป็นตู้ไปรษณีย์ที่
เป็นปัจจุบันครับ แต่ไม่ใหม่ที่สุด พบเห็นได้ทั่วไปครับ

ผมรู้สึกใจหายเช่นเดียวกันครับ ผมขอใช้คำว่า " ตั้งแต่เกิดมาในชีวิตยังไม่เคยส่งโทรเลขเลย "
วันนี้ผมได้รับโทรเลขฉบับสุดท้ายแล้วครับ

อยากจะบอกว่า

คิดถึงเธอ โทรเลข (และคุณน้าด้วย เดี๋ยวปิดเทอมหน้าไปหาจ้าาา.. )